پیش از این ها فکر می کردم خدا                خشتی از الماس و خشتی از طلا

مثل قصر پادشاه قصه ها                            خانه ای دارد کنار ابرها 



پایه های برجش از عاج و بلور                      بر سر تختی نشسته با غرور

ماه برق کوچکی از تاجاو                           هر ستاره پولکی از تاج او

 

اطلس پیراهن او آسمان                         نقش روی دامن او کهکشان

رعد و برق شب طنین خنده اش              سیل و طوفان نعره ی طوفنده اش

 

دکمه ی پیراهن او آفتاب                       برق تیر و خنجر او ماهتاب

هیچ کس از جای او آگاه نیست              هیچ کس را در حضورش راه نیست

 

پیش از این ها خاطرم دلگیر بود               از خدا در ذهنم این تصویر بود

آن خدای رحم بود و خشمگین               خانه اش در آسمان دور از زمین

 

بود اما در میان ما نبود                           مهربان و ساده و زیبا نبود

در دل او دوستی جایی نداشت               مهربانی هیچ معنایی نداشت
 

هرچه می پرسیدم از خود از خدا              از زمین از آسمان از ابرها

زود می گفتند این کار خداست                پرس و جو از کار او کاری خطاست

 

هر چه می پرسی جوابش آتش است       آب اگر خوردی عذابش آتش است

تا ببندی چشم کورت می کند                   تا شدی نزدیک دورت می کند

 

کج گذاشتی دست سنگت می کند             کج نهادی پا لنگت می کند

تا خطا کردی عذابت می کند                       در میان آتش آبت می کند

 

با همین قصه دلم مشغول بود                      خوابهایم خواب دیو و غول بود

خواب می دیدم که غرق آتشم                      در دهان شعله های سرکشم

 

در دهان اژدهای خشمگین                            بر سرم باران گرز آتشین

....شد نعره هایم بی صدا                            در طنین خنده ی خشم خدا

 

نیت من در نماز و در دعا                              ترس بود و وحشت از خشم خدا

هر چه می کردم همه از ترس بود                 مثل از بر کردن یک درس بود

 

مثل تمرین حساب و هندسه                        مثل تنبه مدیر مدرسه

تلخ مثل خنده ی بی حوصله                       سخت مثل حل صدها مسئله

 

مثل تکلیف ریاضی سخت بود                      مثل صرف فعل ماضی سخت بود

تا که یک شب دست در دست پدر                راه افتادم به قصد یک سفر
 

در میان راه در یک روستا                           خانه ای دیدم خوب و آشنا

زود پرسیدم پدر این جا کجاست                 گفت اینجا خانه ی خوب خداست

 

گفت اینجا میشود یک لحظه ماند                گوشه ای خلوت نمازی ساده خواند

با وضویی دست و رویی تازه کرد                با دل خود گفت و گویی تازه کرد

 

گفتمش پس آن خدای خشمگین               خانه اش اینجاست؟اینجا در زمین؟

گفت آری او بیریاست                              فرش هایش از گلیم و بوریاست

 

مهربان و ساده و بی کینه است                مثل حوری در دل آیینه است

عادت او نیست خشم و دشمنی                 نام او نور و نشانش روشنی

 

خشم نامی از نشانی های اوست              حالتی از مهربانی های اوست

قهر او از آشتی شیرین تر است                  مثل قهر مهربان مادر است

 

دوستی را دوست معنا می دهد               قهر ما با دوست معنا می دهد

هیچ کس با دشمن خود قهر نیست             قهر او هم نشان دوستیست

 

تازه فهمیدم خدایم این خداست                 این خدای مهربان و آشناست

دوستی از من به من نزدیک تر                   از رگ گردن به من نزدیک تر

 

آن خدای پیش از این را باد برد                    نام او را هم دلم از یاد برد

آن خدا مثل خیال و خواب بود                    چون حبابی نقش روی آب بود

 

می توانم بعد از این با این خدا                  دوست باشم/دوست پاک و بی ریا

می توان با این خدا پرواز کرد                    سفره ی دل را برایش باز کرد

 

میتوان در باره ی گل حرف زد                   صاف و ساده مثل بلبل حرف زد

چکه چکه مثل باران راز گفت                 با دو قطره صدهزاران راز گفت

 

می توان با او صمیمی حرف زد               مثل باران قدیمی حرف زد

می توان تصنیفی از پرواز خواند                با الفبای سکوت آواز خواند
 

می توان مثل علف ها حرف زد                با زبانی بی الفبا حرف زد

می توان درباره ی هر چیز گفت               می توان شعری خیال انگیز گفت

 

مثل یک شعر روان و آشنا                       پیش از این ها فکر می کردم خدا...


قیصر امین پور

توسط هدی  مرگ بر امريكا